Duisternis en rust

Vanochtend stond ik te wachten op de trein naar Den Bosch. Toen deze binnen kwam rijden liep ik naar een treinstel dat er vrij leeg uit zag. Op zich niet vreemd, want het was het enige treinstel waar geen licht brandde.

Een andere man die stond te wachten liep naar een ander treinstel toen hij zag dat het donker was en zei nog even tegen de anderen die er stonden te wachten: "Deze is donker hoor!". DUH!!!! Dacht 'ie dat we dat niet konden zien ofzo?!

Ik liep door het donkere treinstel en zocht een rustig plekje op. En dat was niet moeilijk, want er waren niet heel veel mensen die in het donker wilden zitten.

Een groot voordeel hiervan was, dat het lekker rustig bleef en de mensen eigenlijk alleen gingen slapen (ja, het was nog vroeg). Een ander voordeel is, dat je makkelijker naar buiten kan kijken (ook buiten was het nog donker). Anders weerkaats alles in de trein in de ruit, maar deze keer dus niet. Zo kon ik eens goed naar buiten kijken om te zien wat er daar allemaal gebeurde.

Na een tijdje reed de trein langzaam over een brug. Dat moment was best mooi! In de verte lag er een pontje stil op het water te dobberen met slechts een klein beetje verlichting. Verder stonden er nog een paar huizen met een klein beetje straatverlichting erbij... Voor de rest was er niets te zien. Geen auto's, geen fietsen... helemaal niets!

Het enige dat op dat moment te horen was, was het ritmische geluid van de trein... en het lichte gesnurk van de mede-passagiers.

Sommige mensen...

Afgelopen week ook weer wat meegemaakt. Ik zat in de trein van Den Bosch naar Utrecht. In Utrecht moest ik nog een andere trein halen, maar had daarvoor maar een paar minuten! De trein had nog een klein beetje vertraging ook, dus dat moest een partij rennen worden. Vlak voordat de trein Utrecht binnen rijdt sta ik vast op en loop naar het balkon, zodat ik een van de eerste ben om de trein te verlaten.

Als ik op het balkon aankom, zie ik een wat ouder echtpaar bij de deur staan. Mijn plan om snel de trein uit te rennen lijkt in duigen te vallen... totdat het echtpaar denkt dat het perron aan de andere kant zal komen en zich met z'n tweeen naar de andere deur begeeft. Ik lijk dus geluk te hebben!!!

Het balkon is van zo'n trein waar de deur open gaat door een handvat in de deur zelf op te tillen. Naast de deuren zit nog een knop om de deur weer dicht te doen... het is dus zo'n trein die je niet zo heel erg vaak tegen komt.

Wanneer de trein langzamer gaat rijden langs het perron, pak ik alvast het handvat in de deur om deze te openen zodra de trein stil staat. Korte tijd later stopt de trein en ik heb nog net genoeg tijd om de andere trein te halen. Ik haal dus de hendel omhoog en de deur gaat een stukje open, wanneer deze opeens weer dicht gaat. Snel haal ik de hendel weer omhoog en de deur gaat weer een stukje open en weer evensnel dicht. Dan haal ik nog een keer de hendel omhoog en kijk opzij. Daar zie ik de oudere vrouw vrolijk het knopje indrukken om de deur weer dicht te doen!!! Het was dus geen wonder dat de deur steeds weer dicht ging....

Ik haal nog een keer de hendel omhoog en tegelijkertijd haal ik de hand van de vrouw van het knopje af... eindelijk gaat de deur normaal open en kan ik rennen naar een ander perron.... waar blijkt dat de trein 10 minuten vertraging heeft.