Telefoongedrag
Ik stond gisteren op station Utrecht CS te wachten op m'n trein. Toen er werd omgeroepen dat deze 10 minuten vertraging had, zag je het aantal mensen dat ging telefoneren enorm toenemen.
Aangezien ik toch niets beters te doen had ging ik nadenken over het gedrag van de mens wat betreft het mobiel bellen. Ik keek om me heen en zag dat het blijkbaar verplicht is om heen en weer te lopen wanneer je staat te bellen. Er zijn maar weinig mensen die stil blijven staan wanneer ze aan het bellen zijn. Nog vreemder is, dat het vaak niet zomaar heen en weer lopen is. Zo was er een meisje die meende op iedere witte tegel langs de rand van het perron te moeten staan. Toen dit blijkbaar niet leuk meer was, werden ook de gewone tegels erbij betrokken. Wat ik me afvraag, is of dit echt bewust was, of dat het eigenlijk zonder nadenken gebeurde...
Vervolgens ging ik erover nadenken hoe dat 'vroeger' allemaal was. Je weet wel, in het tijdperk dat de mobiele telefoon nog geen gemeengoed was. Ook toen reisde ik veel met de trein. Mensen waren toen vooral aan het lezen. Tegenwoordig zie je echter dat het mobieltje veel belangrijker is geworden. Mensen bellen continu, of zitten een spelletje te spelen, radio luisteren, of menen hun beltonen op een zo luid mogelijke manier aan een vriend of vriendin te moeten laten horen. Ook wordt er zo nu en dan tijd gedood met het maken van foto's.
Waarom zou de mens (en dan vooral de jeugd) toch zo bereikbaar zijn? Dit was vroeger helemaal niet zo. Het was helemaal niet erg wanneer je even niet te bereiken was. Nu is het ene gesprek nog niet beeindigd, of de volgende persoon belt alweer... En vaak lijkt het erop, dat het niet echt belangrijke gesprekken zijn die worden gevoerd. Ik maak geregeld mee, dat iemand een treinreis van een half uur vol weet te kletsen met iemand en dan vervolgens het gesprek beeindigd met "ik zie je zo...". Ik vraag me op zo'n moment ook af, of dat gesprek dan niet even had kunnen wachten. Er gaat zo veel geld verloren!
Maar ik wil toch nog even terugkomen op het begin van dit artikel... de vertraging. Vroeger werd er pas naar de telefoon gegrepen wanneer de vertraging echt aanzienlijk was. Werd dit omgeroepen in de trein, dan werden de mensen socialer. Er werden gesprekken aangegaan met mede-passagiers. De 'zeldzame' mobiele telefoons werden gedeeld om het thuisfront op de hoogte te kunnen stellen. Tegenwoordig gebeurt dit allemaal niet meer. Nu wordt er niets meer omgeroepen en bellen de mensen zelf wanneer de trein 5 minuten later dreigt aan te komen. Je zou verwachten dat met al die telefoons de mensen wellicht wat socialer zijn geworden, maar dit lijkt zich dan alleen binnen de vriendenkring plaats te beperken. Gesprekken tussen reizigers onderling zijn een zeldzaamheid geworden.
Jammer toch?
Aangezien ik toch niets beters te doen had ging ik nadenken over het gedrag van de mens wat betreft het mobiel bellen. Ik keek om me heen en zag dat het blijkbaar verplicht is om heen en weer te lopen wanneer je staat te bellen. Er zijn maar weinig mensen die stil blijven staan wanneer ze aan het bellen zijn. Nog vreemder is, dat het vaak niet zomaar heen en weer lopen is. Zo was er een meisje die meende op iedere witte tegel langs de rand van het perron te moeten staan. Toen dit blijkbaar niet leuk meer was, werden ook de gewone tegels erbij betrokken. Wat ik me afvraag, is of dit echt bewust was, of dat het eigenlijk zonder nadenken gebeurde...
Vervolgens ging ik erover nadenken hoe dat 'vroeger' allemaal was. Je weet wel, in het tijdperk dat de mobiele telefoon nog geen gemeengoed was. Ook toen reisde ik veel met de trein. Mensen waren toen vooral aan het lezen. Tegenwoordig zie je echter dat het mobieltje veel belangrijker is geworden. Mensen bellen continu, of zitten een spelletje te spelen, radio luisteren, of menen hun beltonen op een zo luid mogelijke manier aan een vriend of vriendin te moeten laten horen. Ook wordt er zo nu en dan tijd gedood met het maken van foto's.
Waarom zou de mens (en dan vooral de jeugd) toch zo bereikbaar zijn? Dit was vroeger helemaal niet zo. Het was helemaal niet erg wanneer je even niet te bereiken was. Nu is het ene gesprek nog niet beeindigd, of de volgende persoon belt alweer... En vaak lijkt het erop, dat het niet echt belangrijke gesprekken zijn die worden gevoerd. Ik maak geregeld mee, dat iemand een treinreis van een half uur vol weet te kletsen met iemand en dan vervolgens het gesprek beeindigd met "ik zie je zo...". Ik vraag me op zo'n moment ook af, of dat gesprek dan niet even had kunnen wachten. Er gaat zo veel geld verloren!
Maar ik wil toch nog even terugkomen op het begin van dit artikel... de vertraging. Vroeger werd er pas naar de telefoon gegrepen wanneer de vertraging echt aanzienlijk was. Werd dit omgeroepen in de trein, dan werden de mensen socialer. Er werden gesprekken aangegaan met mede-passagiers. De 'zeldzame' mobiele telefoons werden gedeeld om het thuisfront op de hoogte te kunnen stellen. Tegenwoordig gebeurt dit allemaal niet meer. Nu wordt er niets meer omgeroepen en bellen de mensen zelf wanneer de trein 5 minuten later dreigt aan te komen. Je zou verwachten dat met al die telefoons de mensen wellicht wat socialer zijn geworden, maar dit lijkt zich dan alleen binnen de vriendenkring plaats te beperken. Gesprekken tussen reizigers onderling zijn een zeldzaamheid geworden.
Jammer toch?
4 Reacties:
At vrijdag, januari 06, 2006 10:29:24 AM, Neuronix said…
Over dat continu bewegen kan ik me nog een opmerking herinneren van (ik denk) Youp van 't Hek : "Ik dacht altijd dat mobiele telefoon betekende dat je het ding mee kon nemen, maar dat is helemaal niet zo! Het betekend dat je moet lopen terwijl je belt!"
In eerste instantie dacht ik dat het zich beperkte tot kantoor, waar bepaalde mensen met mobiele telefoon uitgebreid dat gang op en neer lopen als ze bellen. Dacht dat ze zo aan zoveel mogelijk mensen wilden laten zien dat ze belangrijk waren, maar nu vrijwel iedereen zo'n ding heeft doet vrijwel iedereen het.
Wat de witte tegels betreft hou ik het op onbewust bewust. Het tegen het oor houden van de telefoon kost niet veel energie en geeft niet het gevoel dat je bezig bent, dus moet er ook iets anders gedaan worden. Met een vaste telefoon zie je bijvoorbeeld vaak mensen met het snoer spelen. In dit geval waren de witte tegels hetgeen wat het meest op een speeltje leek :)
Moet zeggen dat ik me er zelf ook nog wel eens op betrap dat ik de kamer op en neer loop als ik aan de telefoon ben. Toch onbewust gedrag :p
At woensdag, januari 11, 2006 9:39:57 AM, Marcel said…
Toch wel vreemd dat je dingen gaat doen waar je zelf geen erg in hebt.
Ik zit nu even te denken, maar ik kan me geen andere bezigheid bedenken waar dit soort gedrag nog meer voor komt. In vergaderingen wordt er wel eens getekend, maar dat komt dan denk ik meer door de verveling. Op school onder lessen werd ook wel getekend... ook door verveling. Zou dat lopen onder het bellen dan ook te maken hebben met het vervelen?
At woensdag, januari 11, 2006 3:41:20 PM, Neuronix said…
Denk het wel. Als ik op het werk aan de telefoon zit, zit ik meestal ook een beetje te tekenen, net als in vergaderingen. Aangezien je over het algemeen geen pen en papier op tafel hebt liggen als je mobiel belt, wordt dat semi-automatisch vervangen door wat anders.
Wat ik pas echt raar vindt is mensen die mobiel bellen en de vrije hand gebruiken om hun mond en mondstuk te bedekken terwijl ze bellen. Heb het nu 2 keer gezien op Schiphol. In eerste instantie dacht ik dat ze het deden om liplezen te voorkomen, maar ondertussen heb ik bedacht dat het kan zijn om achtergrond geluiden uit te filteren.... Heb het alleen nergens anders gezien. Je zou toch verwachten dat mensen die op het circuit van Zandvoort zitten te bellen terwijl de wagen langs scheuren ook zoiets zouden doen, he?
At dinsdag, januari 17, 2006 8:24:35 AM, Marcel said…
De hand voor mond en mondstuk ben ik ook al een paar keer tegengekomen in de trein. Ik vermoed juist dat deze mensen willen voorkomen dat anderen meeluisteren, want meestal praten ze ook nog eens zachtjes. Op zich helemaal niet verkeerd.
Het ziet er wel vreemd uit, maar is minder irritant dan de mensen die blijkbaar een slechte verbinding hebben en hierdoor keihard beginnen te praten.
Post a Comment
<< Home